..:: Draft ::..
Był jedną z gwiazd na uczelni w Auburn Hills, ale postanowił wcześniej przejść na zawodowstwo i już po 3 roku wziął udział w drafcie, w którym został wybrany z numerem piątym przez Philadephie 76ers.

..:: Kariera ::..
Grając w Phily obok Mosesa Malone'a i Juliusa Ervinga zaczął czynić błyskawiczne postępy, również tam stając się gwiazdą. W swym drugim sezonie uzyskał średnią 20 pkt/mecz oraz 12.8 zb/mecz. Numerem 1 został wkrótce po odejściu dwóch wielkich Malone'a oraz Dr.J'a i wykorzystał to, zostając najniższym królem zbiórek w sezonie 86/87 (miał ich wtedy 14.6/mecz). Rozpoczęły się dla niego najlepsze lata...W 1988, osiągając średnią 28.3 pkt/mecz oraz 11.9 zb/mecz, wybrany został do pierwszej piątki NBA. Osiągnięcie to powtórzył jeszcze trzykrotnie w ciągu następnych trzech lat. Był jednym z największych gwiazdorów NBA, jednak jego Sixers nie byli w stanie wiele osiągnąć w Playoffs i zazwyczaj szybko odpadali. Raczej nie z winy Barkleya, a braku odpowiednich wzmocnień. W 91 dzięki znakomitej grze na tablicach (22 zbiórki) i dobremu atakowi (17 pkt) został wybrany MVP (Most Valuable Player) meczu gwiazd. Niedługo potem (rok później) zagrał z powodzeniem w słynnym Dream-Teamie na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie, oraz przeniósł się z Philadephii do Phoenix Suns. Tam też, w swym pierwszym sezonie w Phoenix (92/93) wybrany został wreszcie MVP sezonu zasadniczego, głównie dzięki swej wszechstronności (aż sześć razy uzyskał triple-double). Ponadto doprowadził Słońca do Finałów NBA, gdzie walczyli z potężnymi Bykami, ulegając im dopiero w szóstym meczu. Nadal grał w Suns, ale wahał się co zrobić dalej. Był to już jego dziewiąty sezon, a on nadal nie zdobył upragnionego mistrzostwa. Jak sam mówił: "Chcę zdobyć mistrzostwo NBA. Nie ma dnia, w którym o tym nie myślę. Zdobędę je, albo umrę próbując". Załamany słabą postawą Suns w PO w następnych latach postanowił przejść do Houston, aby tam osiągnąć swoje marzenie. Rockets mieli wówczas teoretycznie potężny skład. Zdobyli dopiero co 2 mistrzostwa z rzędu. Z Olajuwonem na środku i Drexlerem na rzucającym obrońcy, a teraz Barkleyem na skrzydle mogli być małym dream-teamem. Niestety - zawodnicy się starzeją, nie ominęło to również zespołu Rockets. Olajuwona, Drexlera i Barkley'a prześladować zaczęły kontuzje. Wyniki były znacznie gorsze, niż po nich oczekiwano. W międzyczasie Barkley pojechał do Atlanty by wystąpić na Olimpiadzie w trzecim Dream-Teamie, ale to co zaprzątało mu wówczas głowę, to gra w Houston. Po zakończeniu kariery przez Drexlera do drużyny dołączył Scottie Pippen i to wywołało prawdziwą burzę. Pip i Barkley nie przepadali za sobą, widać to było zarówno na boisku, jak i poza nim. Dalsza gra wspólnie nie dała mistrzostwa, a sam Pippen odszedł. Barkley miał coraz większe problemy z kontuzjami. Ostatecznie, w sezonie 99/00 zakończył karierę, mając średnią za cały okres 22.5 pkt/mecz, 11.7 pkt/mecz oraz 3.9 as/mecz.

..:: Bad Boy ::..
Charles Barkley to nie tylko zawodnik. To także jedna z największych gaduł i kontrowersyjnych postaci NBA. W dużym stopniu ten wizerunek został stworzony przez prasę bulwarową, jednak kłamstwem byłoby stwierdzenie, że Sir Charles to chłopiec z chóru niedzielnego. Jego skłonność do bójek ujawniła się parokrotnie -w barze w Milwaukee w 92 r., w Cleveland w 97, czy pubie w Orlando w 98. Wielokrotnie pozywany był do sądu. Lubił ubierać się ekstrawagancko (może nie tak jak Rodman, ale zawsze :)), a jego randki z Madonną będą pamiętane jeszcze długo.

Aaa... byłbym zapomniał :) dał z siebie wszystko w małej rólce jaką zagrał u boku MJ w jego filmie "Space Jam" (u nas znanej jako kosmiczny mecz) .Strasznie lubię moment jak daje sie ogrywać dzieciakom.jak byłem mały to mnie to wzruszało :D

ZoltaR